Życie pozagrobowe

Życie pozagrobowe stanowi przekonanie o kontynuacji ludzkiej egzystencji po śmierci, a wyznawane jest już od czasów starożytnych. Życie to może przebiegać w zaświatach lub na ziemi, a niektórzy twierdzą, że odbywa się w obu tych miejscach – jednocześnie.

Pośmiertna egzystencja może dotyczyć rozmaitych sfer: ciała (zombie), całości cielesno – duchowej

(egzystencja po Sądzie Ostatecznym), jak również rozmaicie pojmowanej duchowej istoty zmarłego (cień, duch, dusza). Co ważne, może ona egzystować w dwojaki sposób: samodzielny lub wcielając się w inne istoty żywe, np. ludzi, zwierzęta, rośliny (reinkarnacja) albo przedmioty nieożywione (kamienie, strumienie, źródła).

Życie pozagrobowe bywa ograniczone w czasie lub wieczne, a jego charakter oraz kierunek łączą się - mniej lub bardziej - ścisłym związkiem przyczynowo – skutkowym z poprzedzającym je życiem doczesnym. Według niektórych wierzeń, egzystencja pośmiertna ma charakter ostateczny i jest równoznaczna z życiem wiecznym.

Egipcjanie żyli w przekonaniu, że po śmierci czeka ich żywot w zaświatach. Należy jednak zaznaczyć, że do takiej egzystencji musieli się przygotować. Egipcjanie przygotowywali grobowce, wypełnione różnorodnymi darami, które stanowiły wrota do zaświatów. Kapłani kultu grobowego usuwali z ciała nieboszczyka narządy pokarmowe, a w ich miejsce umieszczali zioła. A wszystko po to, aby zmarły nie posilał się krwią ludzi. Do specjalnie wykonanego grobowca składano odzież, sprzęty codziennego użytku oraz posążki rodziny, służby i zwierząt. Nieboszczyka owijano w bandaże z tekstami "Księgi Umarłych", a także "Księgi Sarkofagów", by mógł z łatwością pokonać wędrówkę przez świat podziemny. Tak przygotowany Egipcjanin mógł rozpocząć swoją egzystencję pośmiertną.

Źródło: www.wikipedia.pl, www.portalwiedzy.onet.pl,

Fot. autorstwa M. Buschmanna, udostępnione na commons.wikimedia.org 03.03.2006.