Franciszek z Asyżu

Właściwie Giovanni di Bernardone (1181 lub 1182-1226), syn bogatego kupca sukiennego, wędrowny kaznodzieja, założyciel zakonu braci mniejszych (minorytów), znanego w Polsce pod nazwą franciszkanów. Propagował ideę ewangelicznego ubóstwa, odrzucenia wszelkiej własności, więzów rodzinnych, co miało doprowadzić do moralnego odrodzenia chrześcijaństwa.

Po 1210 jego zgromadzenie zyskało wielu nowych uczniów. Do ich grona zaliczała się K. Sciffi, która założyła żeński zakon Klarysek, powielający regułę franciszkanów. Zakon braci mniejszych gromadził głównie przedstawicieli plebsu, przez długi czas działając w sposób nieformalny. Władze kościelne dążyły do zinstytucjonalizowania zgromadzenia, czego wyrazem było wprowadzenie przez papieża Honoriusza III nakazu rocznego nowicjatu oraz wystawiania wędrownym kaznodziejom pisemnych zezwoleń przez przełożonych zakonu.

Franciszek, zgodnie z wolą papieża, zrezygnował z kierowania zakonem. Do końca życia starał się hamować procesy uniformizacji i instytucjonalizacji zakonu. Zgodnie z głoszonymi przez siebie ideami, pomimo ciężkiej choroby, wiódł życie w bardzo złych warunkach, mieszkając w grocie. Na krótko przed śmiercią, w tzw. testamencie, apelował do członków zgromadzenia o powrót do pierwotnych form działalności. Kanonizowany w 1228.

Jego postać znalazła się w Boskiej Komedii Dantego, pisali o nim przez wieki wybitni pisarze i myśliciele. Idee Franciszka z Asyżu znane głównie ze zbioru Kwiatki św. Franciszka (XIV w.), gdzie obok legend są również jego utwory, wywarły znaczny wpływ także na polskich pisarzy 2. poł. XIX i XX w., szczególnie w epoce Młodej Polski.

Źródło: http://portalwiedzy.onet.pl