Ewa

Hebrajskie Hawwah “budząca życie”, z aramejskiego Hewja “wąż”, pierwsza kobieta, “matka wszystkich żyjących”; Bóg stworzył ją z żebra Adama i dał mu na towarzyszkę, by nie czuł się samotny. Biblia obarcza Ewę odpowiedzialnością za pozbawienie ludzkości raju, uległa bowiem namowom węża i zerwała zakazany owoc z Drzewa Poznania Dobra i Zła; co więcej, podsunęła jabłko Adamowi. Po skosztowaniu owocu oboje ujrzeli, że są nadzy, i zawstydzili się; według niektórych egzegetów, interpretatorów Pisma Świętego, zjedzenie jabłka wiązało się z obudzeniem w pierwszych ludziach świadomości. Za swój czyn Adam i Ewa zostali wypędzeni z rajskiego ogrodu, a na Ewę i wszystkie kobiety Bóg nałożył dodatkową karę: “Odtąd w bólu będziesz rodziła dzieci, ku twemu mężczyźnie będziesz kierowała swe pragnienia, on zaś będzie panował nad tobą”.
Ewa powiła trzech synów: Kaina i Abla oraz Seta. Zgodnie z tradycją judajską Ewa nie była wcale pierwszą kobietą, wcześniej Adam żył z Lilith; nie miał z nią dzieci, gdyż była niepłodna, za to odznaczała się dużym apetytem seksualnym; w wyniku kontaktów z nią Adam spłodził demony, Lilith zaś stała się zmorą zagrażającą ciężarnym kobietom i noworodkom.
Zarówno w literaturze, jak i ikonografii Ewa rzadko występuje sama, często zdarzają się natomiast krótkie nawiązania do jej postaci, dość wspomnieć Dies irae J. Kasprowicza z “pramatką grzechu, jasnowłosą Ewą”; w muzyce poświęcono Ewie oratoria, operetki i symfonie, ich twórcami byli m.in. J. Massenet, A.E. Elwart, J. Forster i M. Vavrinecz.

Źródło: http://portalwiedzy.onet.pl