Droga Krzyżowa

W Kościele katolickim nabożeństwo indywidualne bądź zbiorowe, upamiętniające ostatnią drogę Jezusa Chrystusa: z pretorium Piłata na Golgotę, oraz ukrzyżowanie, śmierć i złożenie do grobu. Polega na rozważeniu męki Pańskiej połączone z symbolicznym jej odtworzeniem poprzez przejście 14 stacji przypominających (za pomocą zaopatrzonych w krzyże obrazów, płaskorzeźb bądź rzeźb - w niektórych przypadkach o znacznej wartości artystycznej) poszczególne jej etapy. 9 stacji ma podstawę w relacji ewangelistów: I - skazanie na śmierć, II - podjęcie krzyża, V - pomoc Szymona Cyrenejczyka, VIII - rozmowa z niewiastami, X - odarcie z szat, XI - ukrzyżowanie, XII - śmierć, XIII - zdjęcie z krzyża i złożenie na łonie matki, XIV - złożenie do grobu. Stację IV - spotkanie z matką, utworzono w oparciu o wnioski płynące z tekstu biblijnego; stacje III, VII, IX - trzykrotny upadek Jezusa, oraz VI - spotkanie z Weroniką, wywodzą się z tradycji pozabiblijnej.
Prototypem Drogi Krzyżowej były: istniejący od czasów wczesnochrześcijańskich kult miejsc związanych z męką Pańską w Jerozolimie, który rozszerzył się dzięki pielgrzymkom, oraz różnego rodzaju praktyki religijne, często procesyjne, współtworzące tzw. pobożność pasyjną (np. nabożeństwo do upadków Jezusa, obliczanych na 7-32, czy "dróżki kalwaryjskie"). Powyższe formy kultu pasyjnego propagowali zwłaszcza franciszkanie, którzy od około 1320 opiekowali się jerozolimskimi miejscami św. Nazwę wprowadził w 1458 W. Wey. Początkowo liczba stacji pozostawała nie ustalona - było ich 7, 9, 12, 18 itd.; różnie lokowano też punkt wyjścia nabożeństwa (Wieczernik, Ogrojec, pałac Piłata). Od XVI w. nabożeństwo znane było w Polsce. W XVIII w. D.K. przybrała kształt znany ob. Z jej odprawianiem łączą się liczne odpusty, m.in. odpust zupełny.
Współcześnie postuluje się pewne zmiany w porządku i charakterze nabożeństwa, m.in. poszerzenie jego zakresu tematycznego, przy równoczesnej eliminacji stacji nie potwierdzonych w Biblii.

Źródło: http://portalwiedzy.onet.pl