Całun turyński

Całun święty, płótno długości 4,36 m, szerokości 1,10 m, w które wg tradycji chrześcijańskiej owinięte było ciało Jezusa Chrystusa, złożonego w grobie. Wspominają o nim apokryfy z I i II w., kiedy znajdowało się w Jerozolimie, przechowywane przez tamtejszą wspólnotę chrześcijańską. W VII w. pisał o nim m.in. św. Jan Damasceński. Po zajęciu w 637 Jerozolimy przez Arabów płótno złożono w skarbcu cesarskim w Konstantynopolu.
W 1204, gdy krzyżowcy opanowali Konstantynopol, płótno zostało wywiezione do Francji i pozostawało w posiadaniu rodziny de Toncy, następnie w drodze małżeństwa przeszło w 1355 na rodzinę de Charney, która w tym samym roku wybudowała w Lirey świątynię i złożyła w niej płótno jako relikwię. W 1452 otrzymała go żona Ludwika I, księcia Sabaudii, i przeniosła do Chamnery. Od 1578 całun znajduje się w katedrze Św. Jana Chrzciciela w Turynie (stąd jego nazwa).
Dla chrześcijan jest cenną relikwią, będącą świadectwem zmartwychwstania Chrystusa, dla uczonych obiektem wszechstronnych badań naukowych. Dotychczasowe badania wykazały, że płótno pochodzi z czasów życia Chrystusa, tkane jest metodą stosowaną w tamtych latach i posiada dwa rodzaje znaków - jedne odzwierciedlają zarys konturów ciała, drugie są śladami ran, m.in. na rękach i nogach, opuchniętej twarzy o strzaskanym nosie i bliznach po cierniowej koronie oraz licznych uderzeń.

Źródło: http://portalwiedzy.onet.pl