Błogosławieństwo

1) Formuła słowna lub gest (nałożenie rąk, wzniesienie ich ku górze itp.), nierzadko pojawiające się łącznie, mające na celu zapewnienie komuś Bożej przychylności i łaski, zabezpieczenie go przed działaniem złych mocy, uświęcenie czyichś działań, a także oddanie czci Bogu lub złożenie Mu podziękowań za okazane łaski. Występuje w obyczajowości ludowej (np. błogosławieństwo udzielane przez rodziców nowożeńcom czy dzieciom ruszającym w świat, błogosławieństwo w pozdrowieniach powitalnych i pożegnalnych) oraz w wielu religiach, zwłaszcza opartych na objawieniu. Znane jest ze Starego i Nowego Testamentu (błogosławieństwo udzielone przez Izaaka Jakubowi oraz przez Jakuba swoim synom, 8 błogosławieństw z Kazania na górze) oraz z pozabiblijnej tradycji judaistycznej i chrześcijańskiej - w apokryfach pojawia się niekiedy jako samodzielny gatunek literacki (zbiór błogosławieństw z Qumran). Stanowi integralną część liturgii synagogalnej i codziennych żydowskich praktyk religijnych (modlitwa Szemone esre). W liturgii chrześcijańskiej pojawia się w trakcie mszy św. (np. przed lekcją Ewangelii, podczas przygotowania darów ofiarnych, na zakończenie mszy) oraz jako element innych rytów (błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem, ślub, chrzest). W ciągu roku liturgicznego w stałych porach błogosławi się m.in. wino, wodę, gromnice, popiół, palmy, oleje św., pokarmy (święcone), w razie potrzeby - szaty i naczynia liturgiczne, dzwony, pastorały, pierścienie, mitry itp. Przedmiotem okazjonalnych b. (tzw. poświęcania) bywają różnego rodzaju organizacje, a także budynki, urządzenia, przedmioty, których właściciele czy dysponenci manifestują tak swoje przywiązanie do wiary.
2) Potocznie: synonim dobrodziejstwa, szczęścia itp. (np. dzieci jako błogosławieństwo, błogosławiony spokój).

http://portalwiedzy.onet.pl