Beatyfikacja

Z łac. "beatificare" - wyróżniać, czynić szczęśliwym, w Kościele katolickim akt uznania osoby sługi Bożego za błogosławionego, tj. obdarzonego szczególną łaską dawania świadectwa wierze przez głębię życia religijnego, miłość bliźniego i czynienie dobra, cuda, męczeńską śmierć itp. Inicjuje jego oficjalny kult (np. ustalenie święta, wyniesienie na ołtarze, zwracanie się doń w modlitwie).
Początkowo beatyfikacji dokonywano spontanicznie, później zatwierdzały ją synody biskupów, a od X wieku również Stolica Apostolska; od 1634, na mocy brewe Urbana VIII, stanowi wyłączną domenę tej ostatniej i jest ogłaszana przez papieża. Poprzedza ją proces beatyfikacyjny, w trakcie którego bada się drobiazgowo życie danej osoby.
Pierwszej w dziejach uroczystości beatyfikacji połączonej z kanonizacją dokonał papież Jan XV (985-996); ryty te rozróżniono i oddzielono 1662, przy okazji beatyfikacji Franciszka Salezego.
Beatyfikacja jest zwykle naturalnym wstępem do kanonizacji.

Źródło: http://portalwiedzy.onet.pl