Wojaczek Rafał

Urodzony(-a): 06 Grudzień 1945 ( Mikołów)

Zmarł(-a): 11 Maj 1971 ( Wrocław)

Pochowany (-a): Cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu w 4 polu

---

Życiorys

Urodził się w Mikołowie i wywodził się ze znanej i poważanej w mieście rodziny. Jego ojciec był nauczycielem gimnazjalnym, matka zaś pracowała w wydawnictwie. Uczył się w liceach ogólnokształcących w Mikołowie, Katowicach-Ligocie i Kędzierzynie-Koźlu. Rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, ale wkrótce je przerwał i w 1964 przeprowadził się do Wrocławia. Pracował m.in. jako dyspozytor MPO. W 1965 debiutował w "Poezji". W 1969 ukazał się jego debiutancki tom Sezon, znakomicie przyjęty przez krytyków. W czasie pobytu we Wrocławiu stopniowo pogrążał się w alkoholizmie i depresji, prowokował otoczenie i wszczynał bójki, wielokrotnie podejmował próby samobójcze. Leczył się przez pewien czas w szpitalu psychiatrycznym (co opisał w krótkiej prozie Sanatorium). W 1970 ukazał się jego drugi zbiór wierszy Inna bajka. W 1971 zmarł śmiercią samobójczą po przedawkowaniu różnych leków, m.in. valium. Osierocił córkę Dagmarę. Grób poety znajduje się na Cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu w 4 polu. W 2000 w tej samej mogile pochowano brata Rafała Wojaczka, Andrzeja, wrocławskiego aktora.
W 1999 powstał film w reżyserii Lecha Majewskiego Wojaczek, w roli tytułowej wystąpił poeta Krzysztof Siwczyk.

Główne tematy jego poezji to śmierć, miłość, fascynacja kobiecością i cielesnością (zazwyczaj ujętą w estetyce turpistycznej). Erotyzm i seksualność łączą się częstokroć ze śmiercią. Podmiot liryczny jego wierszy mówi najczęściej o bólu, ma poczucie odrębności, buntuje się przeciwko obłudzie świata i społeczeństwa, z drugiej strony uparcie penetruje mroczne zakątki ludzkiej duszy, bada swoje lęki, niepokoje, obsesje. Język jego poezji jest zazwyczaj bardzo naturalistyczny i brutalny, wypełniony somatyzmami i wulgaryzmami. Z drugiej strony pod dosadną warstwą językową często przemycał Wojaczek głęboki liryzm i pragnienie czułości. Fragmenty jego poezji w swoich sztukach wykorzystywało wielu artystów.

Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Instytut_Miko%C5%82owski

---

Ciekawostki, anegdoty

Rafał Wojaczek to poeta Nowej Fali. Żył tylko 26 lat, ale bardzo burzliwie. Jego życie obfitowało w ekscesy pijackie, burdy i orgie. Uznany za transwestytę, obsesyjnie zainteresowany płcią i tajemnicą kobiecości z drugiej strony popada w niewolę bladej pani. Śmierć osacza go i nie daje żadnych praw wyboru. Być może jego tragiczna śmierć była ostatnią samorealizacją jego poezji, może nieszczęśliwym eksperymentem.
Jego burzliwe życie, w którym brakowało wiary w istnienie jakichkolwiek wartości transcendentnych, znalazło odbicie w twórczości, a sukces odniósł poeta dzięki szczerości i buntowi. Wiersze wywoływały sprzeczne reakcje.

• B. Kiercowi „wydawał się kimś takim jak Chrystus, był prorokiem równie jak tamten osamotnionym i równie – w normatywach tej samotności bezwzględnym”.
• A. Więckowski powiedział o nim: „... nie stworzył wielkiej poezji, stworzył poezję oryginalną”,
• T. Karpowicz napisze: „we wszystkim tu nie czai się, lecz wyzywająco dobija istnienia wyjątkowy narcyzm tej postawy – autouwielbienia i autodestrukcji. Narcyzm umierający równocześnie od swoich dowodów, gdy autentyczny ból i chandra, kac i rzyganie – żużle pożarów unicestwiają zachwyt nad sobą samym zdolnym do wszystkiego”. Dla niektórych był chuliganem wdzierającym się do sanktuarium sztuki, dla J. Marxa „sentymentalnym chłopcem, który prowadził misterną grę pozorów, na zewnątrz manifestującą się bardzo spektakularnie, ale jednocześnie wydrążającą od wewnątrz”.

Jego wiersze przedstawiają schizofreniczny obraz świata: rozdwojenie psychiczne podkreśla poczucie alienacji, bezsens istnienia, przypadkowość wszelkich wartości i życie jako kategorię absurdu.

Jego poezja jest dla tych, których nie gorszą wszelkie wulgaryzmy, trywializmy i słownictwo fizjologiczno - seksuologiczne, a jednocześnie dla tych, którzy choć w małym stopniu zainteresują się biografią autora Sezonu. Jeśli nie będą znać chociaż migawek z jego życia, przejdą obok niej z niechęcią i odstawią tomik na najwyższą półkę w swojej biblioteczce. Dotarcie do tych migawek jest bardzo trudne ale chyba warto ...

Nie lubię poezji, bo nie znoszę
Tego skurwysyna Rafała Wojaczka, poety,
Pijaka i darmozjada, którego
Dawno powinni byli zamknąć.

Rafał Wojaczek

Tak cię piszę, biały wierszu
a każda litera jest cyfrą lęku

• Źródło: Boję się ciebie

Usta na zawsze niepewne swych warg,
na których nigdy nie usiądzie nawet
płatek cienia, kryjomy pocałunek dnia.

• Źródło: Katalog

z warg spływa
kropla krwi
i gdzie Twój język
który by koił ból
wynikły z przegryzionego
słowa kocham

• Źródło: dla ciebie piszę miłość..., 1969

żyję nie widując gwiazd
mówię nie rozumiejąc słów
czekam nie licząc dni
aż ktoś przebije ten mur

• Źródło: Żyję nie widując gwiazd

Zrób coś, abym otworzyć się mogła jeszcze bardziej
Już w ostatni por skóry tak dawno mi wniknąłeś
Ze nie wierzę, iż kiedyś jeszcze nie być tam mogłeś
I choć nie wierzę by mógł być ktoś bardziej otwarty
Dla ciebie niż ja jestem, zrób coś, otwórz mnie, rozbierz.

• Źródło: Prośba

Źródło:

http://rafal_wojaczek.republika.pl/nowa_strona_1.htm

http://pl.wikiquote.org/wiki/Rafa%C5%82_Wojaczek

---

Galeria