Jaruga-Nowacka Izabela Walentyna

Urodzony(-a): 23 Sierpień 1950 ( w Gdańsku)

Zmarł(-a): 10 Kwiecień 2010 ( w Smoleńsku)

Pochowany (-a): w Rodzinnym grobie posłanki na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

---

Życiorys

Polska polityk, posłanka na Sejm II, IV, V i VI kadencji, była przewodnicząca Unii Pracy i Unii Lewicy, wicepremier w rządach Marka Belki. Absolwentka XXVIII Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Kochanowskiego w Warszawie. Ukończyła studia etnograficzne na Uniwersytecie Warszawskim, później pracowała w Instytucie Polityki Naukowej i Szkolnictwa Wyższego (1974–1976) i Polskiej Akademii Nauk (Instytut Krajów Socjalistycznych, 1976–1986).

Kariera polityczna

W okresie PRL nie należała do organizacji politycznych. Aktywność polityczną rozpoczęła od działań związanych z obroną praw człowieka, w tym szczególnie praw kobiet. Od połowy lat 80. działała w Lidze Kobiet Polskich. Przez dwie kadencje pełniła funkcję przewodniczącej zarządu głównego tej organizacji. W 1991 przystąpiła do Ruchu Demokratyczno-Społecznego, z którego listy wyborczej w tym samym roku bezskutecznie kandydowała w wyborach parlamentarnych.

W 1993 z listy Unii Pracy została posłem II kadencji. Pełniła funkcję wiceprzewodniczącej Sejmowej Komisji Edukacji, Nauki i Postępu Technicznego. Była jedną z dwóch posłanek wchodzących w skład delegacji Sejmu RP do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. Przewodniczyła też polsko-mongolskiej grupie parlamentarnej (Mongolią zajmowała się naukowo pracując w Polskiej Akademii Nauk).

Do Sejmu ponownie została wybrana w 2001, uzyskała mandat w okręgu gdyńsko-słupskim z listy SLD-UP liczbą 23 666 głosów. Przez dwa miesiące była członkiem Komisji Kultury i Środków Przekazu. 29 listopada 2001 została sekretarzem stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, miesiąc później objęła stanowisko Pełnomocnika Rządu ds. Równego Statusu Kobiet i Mężczyzn. Pracowała nad przyjęciem przez rząd w 2002 II Krajowego Programu Działań na Rzecz Kobiet.

W rządzie Marka Belki została tzw. ministrem bez teki oraz drugim, obok Jerzego Hausnera, wicepremierem (ds. komunikacji społecznej). Zgodnie z rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z 11 maja 2004 do jej zadań należała m.in. koordynacja prac Rady Ministrów w zakresie polityki społecznej, równego statusu kobiet i mężczyzn oraz przeciwdziałania dyskryminacji, sprawowanie nadzoru, w zakresie wyznaczonym przez Prezesa Rady Ministrów, nad działalnością Rządowego Centrum Studiów Strategicznych oraz Pełnomocnika Rządu ds. Równego Statusu Kobiet i Mężczyzn.

Z Unii Pracy odeszła 19 kwietnia 2005, przystępując do założonej przez siebie partii o nazwie Unia Lewicy. Była członkiem komitetu wyborczego Włodzimierza Cimoszewicza w wyborach prezydenckich w 2005. W wyborach do Sejmu w tym samym roku po raz trzeci została posłem, kandydując z listy Sojuszu Lewicy Demokratycznej. W grudniu 2005 wystąpiła z Unii Lewicy. Do końca życia pozostała osobą bezpartyjną.

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz czwarty uzyskała mandat poselski, kandydując z listy koalicji Lewica i Demokraci i otrzymując 14 827 głosów. Od 22 kwietnia 2008 zasiadała w klubie Lewica.

Zginęła w katastrofie polskiego samolotu Tu-154M w Smoleńsku 10 kwietnia 2010. Uroczystości pogrzebowe odbyły się w kościele św. Karola Boromeusza, została pochowana na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Działalność i poglądy

Działała na rzecz równego statusu kobiet i mężczyzn, państwa neutralnego światopoglądowo oraz zapewnienia równych szans startu życiowego młodzieży poprzez dostępność edukacji. Deklarowała poglądy feministyczne. Wraz ze Zbigniewem Bujakiem prowadziła w 1991 akcję na rzecz referendum w sprawie karalności przerywania ciąży. Uczestniczyła w demonstracjach osób LGBT.

W 2001 uhonorowana nagrodą Tęczowego Lauru "za odwagę w głoszonych poglądach i wsparcie udzielane inicjatywom służącym przełamywaniu nietolerancji i ograniczoności społeczeństwa".

16 kwietnia 2010 została pośmiertnie odznaczona Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Odrodzenia Polski.

13 października 2010 odsłonięto poświęconą jej tablicę pamiątkową na gmachu Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej w Warszawie.

Była matką dwóch córek Barbary i Katarzyny oraz żoną profesora Jerzego Nowackiego, rektora Polsko-Japońskiej Wyższej Szkoły Technik Komputerowych w Warszawie.

Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Izabela_Jaruga-Nowacka

---

Ciekawostki, anegdoty

Cytaty

• Czas zdefiniować lewicę prosto: ma stanąć po stronie mrówek, a nie mrówkojadów.

Źródło: podczas inauguracji Unii Lewicy

• Ja bym bardzo nie chciała, żeby na pytanie: „Kto ty jesteś?” padała odpowiedź: „Wszechpolak mały”. Nie wiadomo, czego według Giertycha dzieci miałyby się uczyć na przedmiocie patriotyzm. (komentarz do pomysłu ministra edukacji Romana Giertycha na wprowadzenie do szkół lekcji patriotyzmu)

Zobacz też: Roman Giertych

• Nie będę robiła porządku w innych partiach. Mam dostatecznie dużo kłopotów ze swoją.

Źródło: Radio ZET, 13 grudnia 2004

• Molestowanie seksualne, panie pośle, to jest to, czego by pan nie chciał, by spotkało pana córkę lub żonę w pracy! (odpowiedź na nieustające lekceważące żarty parlamentarzystów odnośnie uregulowania definicji molestowania kobiet w pracy.)

Źródło: „Alfabet Jarugi-Nowackiej”, Instytut Wydawniczy „Książka i Prasa”; http://litera.blox.pl/2010/04/Alfabet-Jarugi-Nowackiej. html

O Izabeli Jarudze-Nowackiej

• Dla niej najważniejszy był człowiek i ważna była Polska, i ważne było państwo, ale zawsze o tyle o ile temu człowiekowi jest w stanie pomóc. (o Izabeli Jarudze-Nowackiej podczas jej pogrzebu)

Autor: Aleksander Kwaśniewski
Źródło: gazeta.pl z 22 kwietnia 2010

Źródło: http://pl.wikiquote.org/wiki/Izabela_Jaruga-Nowacka

---

Galeria