Czy wiesz że...

Chińczycy wierzą, że życie po śmierci jest lżejsze, a także bardziej wartościowe, jeśli dzieli się je wspólnie z małżonkiem. Dlatego też na Wyżynie Lessowej (kaniony wzdłuż Żółtej Rzeki), jej mieszkańcy wciąż przestrzegają tradycji, według której dla zmarłego kawalera należy poszukać zmarłej panny, a później...zorganizować im ślub – pogrzeb.  

Podobno wielu ludzi prześladuje wizja przebudzenia się na własnym pogrzebie. Paraliżujący lęk towarzyszy wszystkim tym, którzy wyobrażają sobie swoje "zmartwychwstanie" w kostnicy, podczas ceremonii  pogrzebowej,  czy  co  gorsze  - w trumnie. Czy rzeczywiście takie obawy są uzasadnione, czy to jedynie wytwór naszej wyobraźni? Jak się okazuje, medycyna XXI wieku nie potrafi uchronić nas przed takimi sytuacjami. We współczesnej historii odnotowano sporo przypadków, kiedy osoby, u których stwierdzono zgon, nagle powracały do świata żywych.  

Tradycyjnie już, na zakończenie pierwszego dnia obchodów Dni Morza (tj. 10 czerwca 2011 r.) w Szczecinie odbył się koncert pod hasłem „Tym, którzy nie powrócili z morza”. Wydarzenie to miało miejsce na trzeciej co do wielkości nekropolii w Europie – szczecińskim Cmentarzu Centralnym. 

Kremacja, zwana także spopieleniem pochodzi od łacińskiego cremare, czyli spalić. Jest praktyką pogrzebania zwłok zmarłego, która polega na spaleniu ciała. Spopielenie było powszechną formą pochówku w większości systemów wierzeń pierwotnych, znaną i uznawaną w okresie przedchrześcijańskim. 

Według rzymskich wierzeń, zmarli przodkowie żyją nadal w postaci duchów dobrych (manes) lub złych (lemures). Dlatego też Rzymianie z niezwykłą pieczołowitością przygotowywali pogrzeby swoich bliskich.

Funus, już od początków istnienia państwa rzymskiego, odbywał się na dwa sposoby żegnania zmarłych: palenie oraz grzebanie. Na początku i jeden i drugi stosowany był z jednakową częstotliwością. Jednak później, grzebanie stawało się coraz mniej popularne, a tym samym ustępowało miejsca paleniu. Ze względu na rozmach pogrzebu, jego widowiskowość oraz kształt wyróżniano dwa rodzaje pochówku:

• Funus translaticium- skromny, nie towarzyszyła mu żadna ceremonia. Korzystali z niego ludzie biedni.
• Funus indictivum- bardzo uroczysty, odbywał się przy udziale wzniosłych ceremonii. Z tej formy pogrzebu korzystali ludzie bogaci.

Spróbujmy przyjrzeć się każdemu z nich.

Zwana również nocą kupalną, kupalnocką, kupałą, sobótką lub sobótkami – słowiańskie święto związane z letnim przesileniem Słońca, obchodzone w najkrótszą noc w roku, czyli najczęściej (nie uwzględniając roku przestępnego) z 21 na 22 czerwca (późniejsza wigilia św. Jana - potocznie zwana też nocą świętojańską i posiadająca wówczas wiele zapożyczeń ze święta wcześniejszego - obchodzona jest z 23 na 24 czerwca).

To pięć podstawowych zasad teologii protestanckiej, wyrażonych w języku łacińskim jako: Sola scriptura ("Tylko Pismo"), Sola fide ("Tylko wiarą"), Sola gratia ("Tylko łaska"), Solus Christus ("Tylko Chrystus"), Soli Deo gloria ("Tylko Bogu chwała").

12 kwietnia 1204 krzyżowcy IV krucjaty zdobywają Konstantynopol. Jeden z kronikarzy krucjaty, Robert de Clari, pisze, że całun znika z miasta. Istnieje kilka hipotez przedstawiających dalsze dzieje całunu (mandylionu), z których najczęściej przyjmuje się teorię grecką i teorię templariuszy.

Całun turyński to płótno zawierające obraz dwustronnego (od przodu i od tyłu) odwzorowania postaci człowieka. Na materiale widoczne są liczne czerwone ślady.

Jak przeżywa się karmę?

Karma oznacza tu zamierzone działanie, które stanowi przyczynę: korzystne lub szkodliwe i które przyniesie określony skutek. O moralnej wartości określonego działania decyduje towarzysząca mu w danej chwili wola. Wola, która ma szkodliwe korzenie: (1) pragnienie (pali, sanskryt: lobha lub tanha), (2) gniew (pali: dosa, sanskryt: dvesa), (3) niewiedzę (pali, sanskryt: moha lub avijja) przynosi szkodliwe owoce. Niewiedza oznacza tu wrodzoną nieznajomość Prawdy (pali: sacca), czyli Czterech Szlachetnych Prawd, Szlachetnej Ośmiorakiej Ścieżki, Trzech Cech Istnienia itd. Wola stowarzyszona z korzystnymi korzeniami (lub przyczynami) czyli z: (1) brakiem pragnienia (pali, sanskryt: alobha), czyli wyrzeczeniem, (2) brakiem gniewu (pali: adosa), czyli miłującą dobrocią (pali: metta, sanskryt: maitri), (3) mądrością (pali: amoha lub paññā, sanskryt: pradżnia) przynosi korzystne owoce.

Karma lub karman w dosłownym tłumaczeniu oznacza "praca" lub "działanie". W buddyzmie, hinduizmie i innych religiach dharmicznych jest to przyczyna - rozumiana w sensie prawa przyczyny i skutku.