reklama, polskie cmentarze
Kwiaty, prezenty, �yczenia, upominki

cmentarz

cmentarze

dokumenty

testament

ewidencja

kondolencje

kremacja

kwiaty

lapidarium

mogiła

nekrolog

nekropolia

opieka

nad

grobami

pochówek

polskie

porady

SAGRO

spis

zmarłych

sprzątanie

grobów

system

zarządzania

cmentarzami

szpital

usługi

pogrzebowe

wirtualna

świeczka

wirtualny

znicz

wybitni

Polacy

wyszukiwarka

grobów

zakład

pogrzebowy

zapal

zarządca

cmentarza

zasiłek

zgon

znani

Polacy


Strona główna  »  Dział wybitnych  »  Villas Violetta


Villas Violetta

Violetta Villas

Urodzony(-a): 10 Czerwiec 1938 ( Heusy - Belgia)

Zmarł(-a): 05 Grudzień 2011 ( Lewin Kłodzki)

Pochowany (-a): Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie


Życiorys

Violetta Villas była wybitną śpiewaczką, legendą świata muzycznego oraz jedną z największych gwiazd w Polsce. Zapewne każdy choć raz widział Violettę Villas, czy to w telewizji czy też na żywo. Jej oryginalnej postaci trudno było nie kojarzyć i nie zapamiętać – długie, bujne blond włosy, piękne i ekstrawaganckie suknie balowe oraz wulkaniczny temperament.

Villas uczyła się gry na fortepianie, skrzypcach i puzonie. Jej głos określano jako sopran spinto, ze zdolnością do wykonywania partii koloraturowych o rozszerzonej skali, obejmującej pięć oktaw. Możliwości głosowe śpiewaczki nazywano ewenementem na skalę światową. Amerykańscy i francuscy krytycy muzyki nazywali ją "głosem ery atomowej", "białym krukiem wokalistyki światowej" i "drugą Ymą Sumac, przewyższającą jednak możliwości peruwiańskiej śpiewaczki". Violetta Villas wykonywała różnorodną muzykę: od  rozrywkowej, poprzez kolędy i pieśni aż do kompozycji klasycznych, arii operowych i operetkowych. Artystka ma na swoim koncie wiele przebojów, między innymi: "Dzikuska", "Do ciebie, mamo", "Oczy czarne", "Przyjdzie na to czas", "Szczęście", czy "List do Matki".


Muzyczny debiut Violetty Villas


Violetta Villas urodziła się 10 czerwca 1938 roku w belgijskim Liege jako Czesława Cieślak. Ochrzczona została jako Violetta Elisa, ale ojciec zarejestrował ją jako Czesławę Marię. W Belgii spędziła lata swojego dzieciństwa. Już od najmłodszych lat pasjonowała się muzyką, grała na skrzypcach, puzonie i pianinie. Ponadto, uczyła się tańca. W 1948 roku przyjechała z rodzicami do Lewina Kłodzkiego. Tam też rozpoczęła naukę muzyki, którą kontynuowała w szczecińskiej Państwowej Średniej Szkole Muzycznej, a następnie we Wrocławiu. Jej nauczyciele byli zachwyceni jej ogromnym talentem muzycznym, twierdzili, że taki niezwykły dar "trafia się raz na sto lat". Śpiewu uczyła się pod okiem profesor Giseli Posch, a także profesor Eugenii Klopek – Falkowskiej.

Violetta Villas szybko zyskała popularność i uznanie krytyków. W 1960 roku Violetta Villas odnotowała swój debiut w Polskim Radio, dokonując pierwszych nagrań radiowych z zespołami Bogusława Klimczuka i Edwarda Czernego. Od tego roku brała również udział w audycji Polskiego Radia "Podwieczorek przy mikrofonie". Rok później, piosenką "Dla Ciebie miły" wygrała w plebiscycie "Expressu Wieczornego" na najlepszy polski przebój. Wygrana zapewniła jej udział na Międzynarodowym Festiwalu w Sopocie (w tym samym roku). W kolejnych latach wystąpiła na festiwalach w Opolu, Sopocie i Francji, gdzie zdobyła Grand Prix. Ponadto, jej głos można było podziwiać na koncertach radiowych w Szwajcarii, Niemczech, a także na występach w Rosji, Bułgarii i Rumunii.

Po wygranej w plebiscycie "Expressu Wieczornego" dyrektor muzyczny Polskiego Radia, Władysław Szpilman zaproponował Villas zmianę nazwiska. W programie "Uwaga" w TVN, artystka opowiadała tę historię (www.tvn24.pl):


Poprosił mnie do siebie do biura i powiedział: dziecko, nie przyzwyczajaj ludzi do Cieślak, bo nikt za granicą nie wypowie twojego nazwiska. Będą kaleczyć. Wybierz sobie pseudonim. Wybrałam Violetta, bo tak naprawdę mam na imię, bo się urodziłam w Belgii. Dodałam las, ponieważ kochałam las i mieszkałam koło lasu.


Kariera na arenie międzynarodowej


Na początku listopada 1965 roku, Violetta Villas wzięła udział w III Festival International des Varietes et Music – Halls w Renes, gdzie została nagrodzona Grand Prix International d'Interpretation. Ponadto, wspólnie z Czesławem Niemenem oraz Piotrem Szczepanikiem, wystąpiła w Teatrze Fontaine w publicznej audycji Office de la Radiodiffusion – Television Francaise "Roue de la chance".

W 1966 roku szef paryskiej Olympii, Brunon Coquatrix poprosił Villas, aby wystąpiła w programie rewiowym Grand Music – Hall de Varsovie. Tam jej talent został doceniony przez Frederica Apcara, który zaprosił ją do Las Vegas. Przez trzy sezony była gwiazdą Casino de Paris. Artystka śpiewała wspólnie z Frankiem Sinatrą i Charles'em Aznavourem. Piosenkarka cieszyła się ogromną popularnością, zarówno krytycy, jak i fani uwielbiali ją.  Amerykańska prasa przedstawiała ją jako "fenomenalną Polkę", "głos ery atomowej", czy "biały kruk wokalistyki światowej".

W 1968 roku nagrała Violetta Villas nagrała program dwudziestu piosenek dla amerykańskiej telewizji oraz wytwórni Capitol Records. Wtedy też gwiazda rozpoczęła swoją przygodę z filmem. Współpracowała z wytwónią filmową MGM, która zaangażowała ją do kilku niewielkich ról. Rok później miała okazję występować wspólnie z Connie Francis oraz Barbarą Streisand w Sahara Hotel & Casino. Z Casino de Paris związana była do 1971 roku.

Jesienią 1987 roku, artystka wraz z Teatrem Syrena wyjechała na światową trasę koncertową, zatytułowaną "Violetta". Widowisko było znane w całym kraju, a  na scenie można było zobaczyć grupę baletową oraz takich aktorów, jak Zofia Czerwińska, czy Bohdan Łazuka. Odbyło się ponad 250 przedstawień w Polsce i za granicą. Następnie koncertowała między innymi w Nowym Jorku, Las Vegas, Miami, Teksasie oraz w wielu krajach Europy i Australii. W latach późniejszych, Violetta Villas dawała koncerty dla Polaków, mieszkających w Stanach Zjednoczonych.


Zakończenie kariery


Wydaje się, że w ciągu ostatnich lat Violetta Villas wzbudziła więcej kontrowersji niż podziwu. W mediach głośno mówiło się o jej pobytach w szpitalach psychiatrycznych, czy też o schronisku, które założyła obok swojego domu w Lewinie Kłodzkim. Zgromadziła tam ponad 300 kotów, 150 psów oraz kilkanaście kóz. Kiedy w 2007 roku musiała poddać się leczeniu w szpitalu dla nerwowo chorych, włodarze Lewina zdecydowali się na zamknięcie schroniska.

Praktycznie od roku 2008, artystka unikała wystąpień publicznych. W październiku na rynku muzycznym ukazała się płyta "Na pocieszenie serca i uniesienie ducha", która stanowiła składankę największych przebojów w nowych aranżacjach.

Szeroko komentowany, aczkolwiek negatywnie był także ubiegłoroczny występ Villas z okazji jej 50 – lecia działalności artystycznej. Śpiewaczka pojawiła się na benefisie w bardzo złym stanie, zarówno fizycznym, jak i psychicznym.

Niewątpliwie, Violetta Villas jest legendą polskiej sceny muzycznej. W latach, kiedy jej kariera była na szczycie, krytycy oraz fani zachwycali się jej postacią. Podziwiali głos, piękne stroje i temperament.


Violetta Villas zmarła 5 grudnia 2011 roku w Lewinie Kłodzkim. Została pochowana na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.


Źródło: www.kultura.gazeta.pl, www.wiadomosci.onet.pl, www.muzyka.onet.pl, www.wikipedia.pl,

Fot. udostępnione przez użytkownika Kanion, www.wikipedia.pl 04.12.2011.


Ciekawostki, anegdoty

Koszt przygotowania rewii z udziałem Violetty Villas wynosił 50 000 dolarów. Jej osobistym stylistą był Patrick Valette, konsultant domu mody Dior. Choreografem artystki był Hermes Pan, natomiast ruchu scenicznego uczył ją mistrz tańca Sandro Mandari. Artystka wjeżdżała na scenę na białym koniu lub Jaguarem XK-E. Suknie Villas były projektowane przez dom mody Diora. Biżuterię dla piosenkarki wykonywała firma Atelier Marangoni z Mediolanu, buty zaś inna włoska firma, Quinte. Ponadto, artystka występowała ze stuosobowym baletem francuskim.


O wielkiej sławie artystki  świadczy fakt, że w 1988 roku, przed wyborami prezydenckimi, Violetta Villas spotkała się z George'm Bush'em. Prezydent zaproponował piosenkarce, aby po jego ewentualnej wygranej, wystąpiła w Białym Domu. Jednak Villas wróciła do Polski w 1989 roku.