Marianowicz Antoni

Urodzony(-a): 04 Styczeń 1924 ( w Warszawie)

Zmarł(-a): 03 Czerwiec 2003 ( w Warszawie)

Pochowany (-a): na Cmentarzu Ewangelicko-Reformowanym w Warszawie (W/5/5).

---

Życiorys

Właściwie Kazimierz Jerzy Berman  – polski poeta, prozaik, dramaturg, tłumacz i satyryk.

Urodził się w zasymilowanej rodzinie żydowskiej wyznania ewangelicko-reformowanego. Był synem przedsiębiorcy Gustawa Bermana (1885–1941) i Natalii Pauliny z domu Brin. Ukończył Gimnazjum im. M. Reja w Warszawie, egzamin maturalny zdając w 1942 na tajnych kompletach w warszawskim getcie. Tam też zaczął studiować prawo na kursach adwokata Mieczysława Ettingera. W lipcu 1942 wydostał się wraz z matką z getta (ojciec zmarł w 1941), używając fałszywych dokumentów na nazwisko Mieczysław Chmielewski, a później Antoni Marianowicz, które oficjalnie przybrał po zakończeniu wojny.

Po wojnie (od lutego 1945) zamieszkał w Łodzi, pracując w agencji prasowej Polpress. W tym czasie rozpoczął trwającą wiele lat współpracę z satyrycznym tygodnikiem Szpilki.

W 1946 wyjechał do Brukseli jako korespondent Polskiej Agencji Prasowej, a później jako attaché Poselstwa RP w Brukseli. W 1947 wstąpił do PPR, a później PZPR, pozostając jej członkiem do 1980. Do Warszawy wrócił w 1948, pracując jako redaktor Przeglądu Międzynarodowego oraz Szpilek.

Od 1955 utrzymywał się z pisarstwa. Przekładał utwory literackie anglosaskie i niemieckojęzyczne, zajmował się adaptacjami sztuk teatralnych i musicali dla teatrów komediowych i muzycznych (m.in. warszawskiej Syreny), przez wiele lat współpracując z Januszem Minkiewiczem. Pisał teksty satyryczne dla radiowych, telewizyjnych i estradowych kabaretów, m.in. teatrzyku Jeremiego Przybory Eterek, kabaretu Stańczyk, programu telewizyjnego Wielokropek i Delikatesy. Był autorem telewizyjnych przedstawień i szopek noworocznych.

Został odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Należał do wielu stowarzyszeń twórczych, m.in. Związku Literatów Polskich, PEN Clubu, Stowarzyszenia Autorów ZAiKS, w latach 1974–1978 będąc jego wiceprzewodniczącym, od 1984 do 1992 członkiem zarządu, a od 1996 aż do śmierci w 2003 prezesem.

Jest pochowany na Cmentarzu Ewangelicko-Reformowanym w Warszawie (W/5/5).

Marianowicz tworzył głównie formy satyryczne: wiersze, utwory estradowe, opowiadania; wydał kilkanaście zbiorów ze swoją twórczością. Napisał, przetłumaczył lub zaadaptował na scenę 45 utworów, wśród których można znaleźć można takie tytuły jak: Arszenik i stare koronki, Madame Sans-Gene, My Fair Lady, Hello Dolly!, Zorba. Przełożył na język polski humoreski i opowiadania Marka Twaina, pure nonsense'owe wiersze Edwarda Leara i Lewisa Carrolla, a także Alicję w Krainie Czarów – w jego twórczości, zarówno translatorskiej, jak i własnej, sporą część stanowiły utwory dla dzieci. Antoni Marianowicz jest także autorem wspomnień: Pchli targ (WRiTV, Warszawa 1991), Życie surowo wzbronione (Czytelnik, Warszawa 1995), Polska, Żydzi i cykliści. Dziennik roku przestępnego 1996, (Iskry, Warszawa 1999), Wyciąg na szklaną górę. Dziennik roku przestępnego 2000 (Sens, Poznań 2002).

Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Antoni_Marianowicz

Zdj. http://www.filmpolski.pl/fp/index.php/1112001

---

Ciekawostki, anegdoty

Antoni Marianowicz - cytaty

    Choć w spiżarni u nich pusto,
    w głowach za to – groch z kapustą.

• Źródło: Diagnoza

    „Czarny efebie, przyjdź na nocleg do mnie!”
    „Mnie nie stać, biała lady” – odparł murzyn skromnie.

• Źródło: Rozmowa z murzynem

    Czasem prawdziwe słowne cacka
    w rozmowach słyszeć ci wypadnie:
    „Wiesz, mój mąż wrócił dziś znienacka...”
    „A czy w Nienacku ładnie?”

• Źródło: Nienacko

    Czy życie jest po śmierci?
    – Pytasz w zamyśleniu.
    A czy życie naprawdę
    Jest po urodzeniu?

• Źródło: Życie (tomik Maksymy i minimy)

    (...) gdy wolno, to czy warto?

• Źródło: Czy warto

    Głupiec
    rozszczepia na czworo
    włosek
    na którym wisi

• Źródło: Spostrzeżenia

       
    Każda muszla szum jakiś w swoim wnętrzu chowa,
    ale najgłośniej szumi muszla klozetowa.

• Źródło: Muszle

       
    Nie ma w sztuce konfliktu? Ależ jest, z pewnością,
    Między autorem a publicznością.

• Źródło: Sprawa konfliktu

       
    Pewien znany recenzent upiera się przy tym,
    że słowo „krytyka” pochodzić musi od „być krytym”.

• Źródło: Recenzent

       
    Raz rzekła skrzypkowi spod Rio
    panienka, co zwała się Clio:
    „Od swego amanta
    nie pragnę andanta,
    lecz tylko allegro con brio!

• Źródło: Coś muzycznego (tomik Limeryki)

      
    Ryś w ogródku znalazł walec
    I przejechał Zdzisia malec,
    Lecz gdy czekał na oklaski,
    Tatuś rzekł: «To żart zbyt p ł a s k i!»

• Źródło: Dowcipny Ryś (tomik Makabreski)

       
    Rzekł pewien skryba: «Moim zdaniem
    poezja nie tyranem jest,
    ale t y r a n i e m!

• Źródło: O poezji

    stoi
    w kolejce
    do umierania
    myśli
    nielicho się posunąłem

• Źródło: Spostrzeżenia

    Wśród wrzasku w cenie
    rośnie milczenie.

• Źródło: Milczenie jest złotem

    Z księżyca spada się rozmaicie.
    Czasami trwa to przez całe życie.

• Źródło: O spadaniu.

    Za sukces trzeba płacić...
    Ja się nie uchylę,
    Tylko proszę powiedzieć
    Komu oraz ile?

• Źródło: Sukces rraz! (tomik Maksymy i minimy)

       
    Zbysio łomem zdzielił Fredzia.
    Gdzie są zwłoki, nikt nie wiedział,
    Bo Zbyś, gdy coś robić pocznie,
    Kończy całą rzecz
    BEZZWŁOCZNIE.

• Źródło: Przedsiębiorczy Zbysio (tomik Makabreski)

    Znak rozpoznawczy bohatera:
    Woła: «Niech żyje!» – i umiera.

Uwaga: Poniżej znajdują się słowa, które powszechnie uznawane są za wulgarne.

Cóż dupie
po kręgosłupie?

• Źródło: Pytanie retoryczne

Źródło: http://pl.wikiquote.org/wiki/Antoni_Marianowicz

---

Galeria