Kwiatkowska-Kielska Irena

Urodzony(-a): 17 Wrzesień 1912 ( w Warszawie)

Zmarł(-a): 03 Marzec 2011 ( w Konstancinie-Jeziornie)

Pochowany (-a): na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

---

Życiorys

Polska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna, artystka kabaretowa.

Absolwentka IX LO im. Klementyny Hoffmanowej w Warszawie. W 1935 ukończyła studia na Wydziale Aktorskim Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej, pod kierunkiem m.in. Aleksandra Zelwerowicza. Zadebiutowała w teatrze Cyrulik Warszawski, gdzie została zaproszona przez Fryderyka Jarossy'ego. Do wybuchu wojny grała w teatrach Powszechnym w Warszawie, Nowym w Poznaniu i Polskim w Katowicach.

Podczas okupacji niemieckiej pracowała w kuchni ZASP-u, podejmowała się też wielu innych prac dorywczych. Była żołnierzem AK, uczestniczyła w powstaniu warszawskim.

Po zakończeniu wojny, na prośbę Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego i Antoniego Bohdziewicza wyjechała do Krakowa. Tam występowała w krakowskim kabarecie Siedem Kotów, gdzie wiersze, piosenki oraz skecze dla niej pisał Gałczyński. Tutaj też w ramach Teatrzyku Zielona Gęś specjalnie dla Ireny Kwiatkowskiej stworzył postać Hermenegildy Kociubińskiej, poetki hermetyczno-sympatycznej. Od 1948 związana ze scenami warszawskimi. Zagrała ponad sto ról teatralnych, 20 filmowych i telewizyjnych (m.in. jako matka Pawła w Wojnie Domowej, kobieta pracująca w Czterdziestolatku). Występowała w Kabarecie Dudek oraz Kabarecie Starszych Panów.

Przez niemal 65 lat współpracowała z Polskim Radiem. Pracowała w nim jako spikerka, wzięła udział w nagraniu wielu audycji radiowych, zwłaszcza dla dzieci. Czytała im m.in. wiersze Jana Brzechwy (jej wykonanie "Ptasiego radia" do dzisiaj uchodzi za jedną z najwybitniejszych interpretacji wiersza w XX wieku), kolejne odcinki Przygód Plastusia (Marii Kownackiej) oraz książki Ania z Zielonego Wzgórza (Lucy Maud Montgomery). Występowała także m.in. w Podwieczorku przy mikrofonie. Polskie Radio nagrodziło ją Złotym i Diamentowym Mikrofonem oraz Wielkim Splendorem.

Irena Kwiatkowska zmarła w Domu Aktora w Skolimowie. 14 marca Irena Kwiatkowska zostanie pochowana na Powązkach. Mężem aktorki był lektor i spiker Polskiego Radia Bolesław Kielski.

Filmografia

• 2009 - Niania (serial telewizyjny) odc. 115
• 2008 - Jeszcze nie wieczór jako ona sama
• 2006 - Kobieta pracująca jako ona sama
• 2002 - Buła i spóła (serial telewizyjny)
• 2000 - Når nettene blir lange (Kiedy noce robią się długie)
• 2000-2001 - Graczykowie (serial telewizyjny) jako wróżka
• 1993 - Czterdziestolatek. 20 lat później jako Kobieta Pracująca: specjalistka od przekształceń własnościowych (2), automatyczna sekretarka w komendzie w Trójmieście (7), w pośredniaku w poszukiwaniu nowego zawodu (8), wróżka (12,14,15)
• 1991 - Rozmowy kontrolowane jako Lusia, ciotka Ochódzkiego
• 1988 - Pan Kleks w kosmosie dubbing: głos "kuli informacyjnej" (nie występuje w czołówce)
• 1986 - Zmiennicy (serial telewizyjny) jako Maria Piórecka, matka Kasi
• 1983 - Lata dwudzieste... lata trzydzieste... jako pani Aniela
• 1980 - Tajemnica szyfru marabuta dubbing: Molesta Zgrzypik, ciotka Malwinki
• 1978 - Hallo Szpicbródka, czyli ostatni występ króla kasiarzy jako bufetowa Makowska
• 1978 - Proszę słonia
• 1976 - Motylem jestem, czyli romans 40-latka jako Kobieta Pracująca, nadinspektor schodów ruchomych na dworcu Warszawa Centralna
• 1974-1977 - 40-latek (serial telewizyjny) jako Kobieta Pracująca: roznosicielka mleka (1), specjalistka od uszczelniania okien taśmą metalową (2), inkasentka elektrowni (3), ajentka PZU (4), sprzedająca cielęcinę (5), "domokrążne szycie spodni z materiałów powierzonych" (6), sprzątaczka w Zakładzie Socjologii UW (7), listonoszka (8), ekspert na giełdzie samochodowej (9), hydraulik z administracji wymieniający uszczelki (10), kominiarz (11), sąsiadka (12), pomoc domowa z ogłoszenia (13), jednoosobowa "trójka społeczna" w sprawie obowiązku szkolnego (14), sprzedawca-rzeczoznawca w Desie (15), inspektor do walki z radio- i telepajęczarstwem (16), stewardessa (17), ochotniczka w Ochotniczym Komitecie Opieki nad Żonami Rezerwistów (18), operator koparki (19), naganiacz na polowaniu (20), ogrodnik w szpitalu
• 1970 - Dzięcioł jako sanitariuszka
• 1965 - Wojna Domowa jako Zofia Jankowska, matka Pawła
• 1963 - Zacne grzechy jako Firlejowa
• 1962 - Klub kawalerów jako swatka Dziurdziulińska
• 1962 - I ty zostaniesz Indianinem jako redaktorka pisma "Kobieta Anioł"
• 1961 - Drugi człowiek jako Gorzycka, sąsiadka Elżbiety
• 1959 - Tysiąc talarów jako Eulalia, ciotka Kasi
• 1958 - Żołnierz królowej Madagaskaru jako Aniela Lemięcka, matka Sabinki
• 1953 - Sprawa do załatwienia jako pasażerka wagonu sypialnego
• 1945 - 2 x 2 = 4 jako paniusia przed lustrem; nie występuje w czołówce

Nagrody i odznaczenia

• 2009 – Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
• 2008 – "Aktorka komediowa stulecia" – nagroda w plebiscycie "Złote Kaczki" 2008
• 5 miejsce w ankiecie Polityki na najważniejszych aktorów polskich XX w.
• 2007 – Wawrzyn Mistrza Mowy Polskiej
• 2005 – Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis
• 2003 – Odcisk dłoni na Promenadzie Gwiazd podczas VIII Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach
• 2003 – Nagroda za całokształt twórczości artystycznej na IV Festiwalu Dobrego Humoru w Trójmieście
• 2002 – "Gwiazda Telewizji Polskiej", nagroda z okazji 50-lecia TVP za kreacje w Teatrze telewizji i kabarecie
• 2000 – Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
• 1998 – Order Uśmiechu
• 1995 – "Warszawianka Roku 1995", tytuł w plebiscycie "Expressu Wieczornego"
• 1995 – "Super Wiktor"
• 1995 – "Złoty Wawrzyn Grzymały", nagroda Bydgoskiego Towarzystwa Teatralnego dla najlepszych aktorów
• 1995 – "Diamentowy Mikrofon" – Nagroda Honorowa z okazji 70-lecia Polskiego Radia
• 1994 – "Prometeusz", nagroda za wybitne osiągnięcia estradowe
• 1994 – Honorowa Odznaka Związku Niewidomych
• 1993 – "Wielki Splendor", nagroda Teatru Polskiego Radia za kreacje radiowe[8]
• 1987 – Złota Oznaka Honorowa Towarzystwa Polonia
• 1976 – Order Sztandaru Pracy II klasy
• 1974 – Medal 30-lecia Polski Ludowej
• 1973 – "Złoty Mikrofon" za stworzenie postaci Plastusia i Pani Eufemii oraz za całokształt wybitnej twórczości aktorskiej w audycjach radiowych dla dzieci i dorosłych
• 1971 – Nagroda Artystyczna Miasta Warszawy
• 1971 – "Złota Maska", nagroda redakcji "Expressu Wieczornego"
• 1970 – Nagroda Artystyczna Miasta Warszawy
• 1969 – "Złota Maska", nagroda redakcji "Expressu Wieczornego"
• 1968 – Laureatka plebiscytu na najpopularniejszą kobietę Warszawy
• 1968 – "Złota Maska", nagroda redakcji "Expressu Wieczornego"
• 1967 – "Złota Maska", nagroda redakcji "Expressu Wieczornego"
• 1967 – Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego
• 1965 – Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
• 1965 – Nagroda Przewodniczącego ds. Radia i Telewizji za wybitne osiągnięcia aktorskie w programach rozrywkowych telewizji
• 1955 – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
• 1954 – Medal 10-lecia Polski Ludowej
• 1953 – Nagroda Państwowa II stopnia za działalność estradową "za wybitne osiągnięcia aktorskie w dziedzinie satyry, w szczególności w programach Teatru Satyryków i Teatru Syrena w Warszawie"
• 1952 – Dyplom Uznania Ministra Kultury i Sztuki

Książki o Irenie Kwiatkowskiej

• Roman Dziewoński, Irena Kwiatkowska i znani sprawcy (Muza 2003, ISBN 83-7319-479-7)
• Irena Kwiatkowska czyta "Dzieci z Bullerbyn" Astrid Lindgren (zawiera m.in. sylwetkę aktorki; Biblioteka "Gazety Wyborczej" 2007, ISBN 978-83-60225-79-0; seria: "Mistrzowie słowa")

Źródło:http://pl.wikipedia.org/wiki/Irena_Kwiatkowska

---

Ciekawostki, anegdoty

Irena Kwiatkowska

Aktor przede wszystkim musi być pokorny wobec zadania, przed którym stoi. Nie należy ulegać pozorom rzekomej łatwości danego tekstu.

• Źródło: „Nasz Dziennik”, 29 stycznia 2003

Aktor wkłada duszę, w to, co robi i charyzmat przechodzi na utwór. Nie można inaczej powiedzieć o tym talencie, jak o darze Bożym. Ale aktorstwo – jak powtarzała często aktorka i reżyserka Anna Polony – jest sztuką pokorną.

• Źródło: „Nasz Dziennik”, 29 stycznia 2003

Aktorstwo jest rzemiosłem i to jest jedno, drugie to wewnętrzne bogactwo, osobista charyzma jaką posiada w sobie każdy człowiek. Najpierw tekst roli działa na aktora, potem trzeba oddzielić się od wzruszeń i starać się te wzruszenia, które się przeżyło, przekazać widowni. Z jednej strony jest to więc talent, z drugiej też praca nad tekstem i współpraca z partnerem. Aktorstwo jest trudną pracą, która daje też i owoce – a za nie trzeba dziękować Panu Bogu.

• Źródło: „Nasz Dziennik”, 29 stycznia 2003

Nie lubię opowiadać o sobie. Niech mówi o mnie to, co robię.

• Źródło: „Rzeczpospolita”, 17 listopada 2001

Pamiętam, że kiedyś, po jakiejś mało udanej próbie, powiedziałam do studentów: „Widzicie – ja się staram. Mam zajęcia w Łodzi, ale do was przyjeżdżam. I kiedy wy lekceważycie moje prośby, jest mi przykro”. A jeden ze studentów, taki zbuntowany, mówi: „Pani dobrze mówić, bo pani zarabia”. A ja na to: „A ty już masz co sprzedać? Ja pracuję tu po to, żebyś ty też zarabiał”. Kilka lat później wysiadam na stacji w Białymstoku. Piąta rano i na peronie stoi właśnie ten chłopak. „Pani profesor – mówi – chciałem panią prosić, żeby nie mieszkała pani w hotelu, tylko u mojej rodziny. Wszyscy będą szczęśliwi”. Musiałam z żalem odmówić, ale rozmawialiśmy przez chwilę. Opowiadał, że przygotowując się do roli zawsze najpierw próbuje sobie wyobrazić, co by mu radziła profesor Kwiatkowska.

• Źródło: „Rzeczpospolita”, 17 listopada 2001

Optymizm w życie człowieka wnosi dużo spokoju.

• Źródło: „Nasz Dziennik”, 29 stycznia 2003

Widownię trzeba lubić.

• Źródło: „Nasz Dziennik”, 29 stycznia 2003

Współcześni aktorzy grają i prowadzą dialog tak, jakby tylko między sobą i dla siebie. Wydaje mi się, że czasem brakuje tej intencji, żeby wszystko dotarło do widza. Kiedyś – kiedy słowo było bardziej cenione – byli też i znakomici aktorzy, więc inaczej się grało. Dawniej gest był duży, wyrazisty, teraz mówi się jakby z kieszeni do kieszeni. Aktor musi pamiętać, że mówiąc do partnera scenicznego, trzeba liczyć się z widownią. Staram się tak grać, by to, co mówię dochodziło do publiczności, zwłaszcza do widowni dziecięcej. Jest ona szczególnie miła i chłonna, ale też i niecierpliwa, czasem lubią sobie w trakcie spektaklu porozmawiać.

• Źródło: „Nasz Dziennik”, 29 stycznia 2003

(...) wszystko można ofiarować Panu Bogu, także pracę aktorską.

• Źródło: „Nasz Dziennik”, 29 stycznia 2003

Źródło: http://pl.wikiquote.org/wiki/Irena_Kwiatkowska

---

Galeria