Białoszewski Miron

Urodzony(-a): 30 Czerwiec 1922 ( w Warszawie)

Zmarł(-a): 17 Czerwiec 1983 ( w Warszawie)

Pochowany (-a): na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

---

Życiorys

Polski poeta, prozaik, dramatopisarz i aktor teatralny.

Urodził się w Warszawie. W chwili wybuchu wojny był uczniem III klasy gimnazjum. W okresie okupacji zdał maturę na tajnych kompletach, po czym rozpoczął studia polonistyczne na (również tajnym) Uniwersytecie Warszawskim, których nie mógł ukończyć.
W czasie okupacji prowadził w latach 1942–1944 razem ze Stanisławem Swenem Czachorowskim konspiracyjny Teatr Swena. Po kapitulacji powstania warszawskiego został wywieziony razem z ojcem do obozu tymczasowego w Lamsdorf (Lammsdorf), następnie zostali przydzieleni do budowy w gazowni w Opolu, skąd uciekli do Częstochowy i powrócili do Warszawy w lutym 1945.
Pracował najpierw na Poczcie Głównej (przy ul. Nowogrodzkiej), potem jako dziennikarz w "Kurierze Codziennym", "Wieczorze Warszawy" i "Świecie Młodych". Współpracował także z redakcjami czasopism dziecięcych i młodzieżowych, dla których pisał wiersze i piosenki wraz z Wandą Chotomską.
Należał do tzw. pokolenia Współczesności. Wiosną 1955 Białoszewski wraz z Lechem Emfazym Stefańskim założyli tzw. "Teatr na Tarczyńskiej", gdzie wystawiał swoje cztery programy sceniczne, zawierające m.in. sztuki Wiwisekcja i Osmędeusze. W inscenizacjach tych brał również udział osobiście (jako aktor) wraz z Ludmiłą Murawską.
Debiutował w krakowskim "Życiu Literackim" w 1955 w ramach Prapremiery pięciu poetów obok wierszy m.in. Herberta, a pierwszy tom jego wierszy, Obroty rzeczy, ukazał się rok później. Następnie wydał tomy poetyckie: Rachunek zachciankowy (1959), Mylne wzruszenia (1961) oraz Było i było (1965). W tym czasie zdobył niemały rozgłos. Dzięki temu i dzięki staraniom wpływowych przyjaciół i protektorów otrzymał mieszkanie przy pl. Dąbrowskiego 7, w którym zamieszkał wraz z życiowym partnerem, malarzem Leszkiem Solińskim. Soliński i Białoszewski poznali się w czasach "małopolsko-krakowskich". Ich związek homoseksualny był powodem wyrzucenia Białoszewskiego w 1953 z redakcji "Świata Młodych" za rzekome naruszenie obyczajów.
Po rozpadzie Teatru na Tarczyńskiej założył w mieszkaniu przy pl. Dąbrowskiego z Ludwikiem Heringiem i Ludmiłą Murawską "Teatr Osobny", który działał do 1963.
W 1970 zasłynął jako prozaik - po wydaniu tomu Pamiętnik z powstania warszawskiego, w którym 23 lata po koszmarach wojennych spisał swe przeżycia powstańcze. Niebawem ukazały się dalsze tomy prozy: Donosy rzeczywistości (1973), Szumy zlepy, ciągi (1976) oraz Zawał (1977).
W 1976 Białoszewski już po raz ostatni zmienił miejsce zamieszkania, przeprowadził się na ul. Lizbońską 2 m 62 na prawym brzegu Wisły. Tam powrócił do poezji, wydał też wówczas nowe tomy wierszy. Zmarł 17 czerwca 1983 po kolejnym zawale serca.

Bibliografia

Po każdym tytule i roku wydania podany jest w kwadratowym nawiasie numer tomu wydawanych od 1987 przez PIW Utworów zebranych Mirona Białoszewskiego, w którym znalazły się utwory pierwotnie opublikowane w danej książce.

Tomiki poetyckie

• Obroty rzeczy (Warszawa: PIW 1956)
• Rachunek zachciankowy (Warszawa: PIW 1959)
• Mylne wzruszenia (Warszawa: PIW 1961)
• Było i było (Warszawa: PIW 1965)
• Wiersze (Warszawa: PIW 1976)
• Poezje wybrane (Warszawa: Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza 1976)
• Miron Białoszewski [w serii Poeci Polscy] (Warszawa: Czytelnik 1977)
• Odczepić się (Warszawa: PIW 1978)
• Wiersze wybrane i dobrane (Warszawa: Czytelnik 1980)
• Trzydzieści lat wierszy (Warszawa: PIW 1982)
• Oho (Warszawa: PIW 1985)

Tomy wierszy i prozy

• Teatr Osobny (Warszawa: PIW 1973)
• Rozkurz (Warszawa: PIW 1980)
• Stara proza. Nowe wiersze (Warszawa: Czytelnik 1984)
• Obmapywanie Europy. Aaameryka. Ostatnie wiersze (Warszawa: PIW 1988 – pośmiertnie)

Tomy prozatorskie

• Pamiętnik z powstania warszawskiego (Warszawa: PIW 1970)
• Donosy rzeczywistości (Warszawa: PIW 1973)
• Szumy, zlepy, ciągi (Warszawa: PIW 1976)
• Zawał (Warszawa: PIW 1977)
• Przepowiadanie sobie (Warszawa: PIW 1981)
• Konstancin (Warszawa: PIW 1991 – pośmiertnie)
• Chamowo (Warszawa: PIW 2009 – pośmiertnie)

http://pl.wikipedia.org/wiki/Miron_Bia%C5%82oszewski

---

Ciekawostki, anegdoty

Miron Białoszewski

• A nie chcą [ludzie] zrozumieć pierwszej warstwy wiersza – dosłowności. Od razu chcą załapywać coś innego niż jest.

Źródło: wywiad z „Przekrój” 1967 nr 1134

• Dlaczego nie mogłem opędzić się od Zaduszek? Bo szliśmy tak, jak się wychodzi z cmentarza w Zaduszki.

• Dni się tak nie rozróżniało za bardzo. Ale to jedno święto–15 sierpnia (wypadało we wtorek) – nagle postanowiono obejść, uczcić. Na przekór. Od rana.[...] Tym razem czekało się też na Cud nad Wisłą. Też z nimi. Po drugiej stronie. I za Żeraniem. Ale żeby przyszli.

Źródło: Pamiętnik z powstania warszawskiego

• Nie bój się nic

Bo życie nic nie znaczy
Bo śmierć jak rydz
Zdrowa dla umieraczy
Źródło: ***

• Śmierć była zasadą. Największą możliwością. Prawie jedyną! Prawie jak sto procent.

Źródło: Pamiętnik z powstania warszawskiego

• Swoją drogą, musieliśmy wtedy wyglądać dziwnie. I cywile. I powstańcy. Nie byli znowu wcale do siebie tacy niepodobni. Wszyscy ludzie, co wyłazili wtedy z Warszawy, byli do siebie podobni i zupełnie niepodobni do innych.

Pamiętnik z powstania warszawskiego (wybrane cytaty)

• Dla Polski Warszawa przede wszystkim paliła się.

• Śmierć była zasadą. Największą możliwością. Prawie jedyną! Prawie jak sto procent.

Stara proza. Nowe wiersze (wybrane cytaty)

nie ruszać się stąd
nie jechać nigdzie
na żadne inne planety
chyba że one tu -
więc
jak by co do czego doszło
udać że się nie znamy
Źródło: Nowe wiersze

Źródło: http://pl.wikiquote.org/wiki/Miron_Bia%C5%82oszewski

---

Galeria